IMG 8623

Opleiding én een bedrijf – Hoe het zit!

Opleiding én een bedrijf – Hoe het zit!

Hi, mijn naam is Anisa. Ik ben 23 jaar en het gezicht achter ANISE. Na 3 jaar als hobby bezig te zijn geweest met het maken van producten voor vrienden en familie, ben ik in februari 2016 officieel gestart als bedrijf. Vaak, heel vaak, krijg ik de vraag of ik een opleiding heb gedaan voor wat ik doe. Het antwoord is dan nee. Echter doe ik wel een totaal andere opleiding. Namelijk de opleiding tot hairstylist aka kapster. Elke dinsdagavond (ja, het is een avondopleiding) zeul ik een koffer met scharen, rollers, schorten, handdoeken en meer met me mee om het knippen, krullen en kleuren in de vingers te krijgen. Maar waarom? Waarom zou ik, als ik zo’n plezier heb in het werken voor ANISE, een opleiding doen? Dát dames en heren heet een egokwestie.

School en ik gaan niet door één deur. Ik trek graag mijn eigen plannen en kan wel leren, maar beleef daar totaal geen plezier aan. Sterker nog ik kan daar aardig chagrijnig van worden met alle gevolgen van dien.
Na mijn mavo diploma te hebben gehaald heb ik in de jaren daarna twee opleidingen gepoogd te doen. Zonder succes helaas. Het lukte me niet mee te komen op school en de lessen structureel te volgen. Ik faalde. Zo voelde het. Ik was erg ontdaan, zeker na de tweede mislukte opleiding en ik wist ook écht niet meer wat ik wilde. Ik zat spreekwoordelijk gezegd in zak en as. Totdat ik ANISE vond. Ik kreeg weer plezier in mijn dagen. Ik kon iets doen dat op mijn manier mocht gaan en niemand anders zou mij vertellen hoe ik het moest doen. Ik kon zelf bepalen welke kant ik op wilde gaan en hoe.

Toch kreeg ik altijd de vraag wat ik deed en waarom ik dan geen opleiding had gedaan. ‘Kun je dan wel rondkomen?’ zeiden ze. Eerder trok ik me dit heel erg aan en sprong ik in de verdediging in de hoop dat iemand mij en mijn ANISE serieus zou nemen, maar 9 van de 10 keer gebeurde dit niet. Gelukkig leerde ik hier wel van. ‘Waarom zou ik mij verdedigen? Het gaat diegene toch niets aan wat ik verdien en hoe? Ik kan er wel iets over vertellen, maar het daar dan ook bij laten als het niet landt.’
Toch knaagde het tot op de dag van vandaag dat ik geen papiertje heb. Geen maatschappelijke status en geen hokje waar ik in pas. Mijn zussen hebben hun gymnasium diploma en vooral mijn oudste zus heeft een passie voor studeren. Na haar middelbare school studeerde ze nog zo’n 6 jaar verder.  De drang om te presteren zoals de maatschappij het verwacht is groot in mijn geval. Gelukkig weet ik nu ergens wel dat het niet gaat om maatschappelijke status of in een hokje moeten passen. De maatschappij is er voor mij, ik ben er niet voor de maatschappij. Als het niet past, dan past het niet. En dat is ook goed. Hokjes zijn ook maar relatief en statussen zijn vaak niet wat ze lijken te zijn.

Mijn echo zei echter toch dat een papiertje hebben wel heel lekker is. Ondanks dat ik zeker niet mag klagen over mijn bedrijf en hoe het groeit, is een bewijs van een prestatie toch een boost voor mijn ietwat beschadigde zelfvertrouwen als het gaat om presteren. En dus doe ik de komende twee weken mijn praktijk examens voor de opleiding Hairstylist 1 en haal ik naar alle waarschijnlijkheid na 7 jaar kniezen, proberen, vallen en opstaan éindelijk mijn welverdiende papiertje. In september start ik met het tweede jaar (hairstylist 2) en haal ik aan het einde van dat jaar hopelijk een heus diploma. Cheers!